Spalone pomarańczowe tony przenikają w miękki trzonek z fuksjową podstawą, oddając cichą godność mieszkańca leśnej ściółki uchwyconego w przefiltrowanym świetle. Obciążona czapka równoważy się na smukłym trzonku ozdobionym ciemnymi, miodowymi węzłami, które ugruntowują jej bursztynowy blask. Warstwy delikatnej, wypukłej koronki na grzybie sugerują powolne dojrzewanie, jakby szkło było żywą, organiczną materią. Istnieje prywatna radość w posiadaniu tak przemyślanej formy, która mniej przypomina przedmiot, a bardziej rzadkie, ciche odkrycie.